(tasavvuf)kelâm-kâdim

Bir "Kün!" sadâsı düştü yokluğun bağrına,
Yedi kat semâ secde eyledi emrine.
Bir harfinden ummanlar taştı hikmet diye,
Bir noktanda bin âlem gizlendi seyrine.

Ne mürekkep yazabildi ezel sırrını,
Ne kalem tüketebildi hikmet bahrını.
Levh-i Mahfûz'dan süzülen rahmet nefesi,
Diriltti taş kesilmiş gönül şehrini.

Ey nefs!
Sus...
Çünkü Hak konuşurken söz sana haramdır.
O kelâm ki arşa nur, ferşe rahmettir;
Her âyeti ebediyet kokan bir selâmdır.

Besmele bir kapıdır, Rahmân açar kilidin,
Fâtiha bir ummandır, boğar benlik putunu.
İhlâs, tevhidin gülüdür gönül bağlarında,
Yâsîn okur rahmet, diriltir kurumuş ruhunu.

Bir elifte doğruldum, bir vavda eğildim,
Hiçlik hırkasını giyip huzuruna geldim.
Bildim ki kul olmak, sultan olmaktan yüce;
Benliğimi bıraktım, yalnız Sana erdim.

Ne dünya aldatabildi aşkın yolcusunu,
Ne ölüm söndürebildi zikrin kandilini.
Çünkü Kur'ân, zaman üstü ilâhî nefestir;
Okuyan dili değil, uyanan kalbidir.

Ey Rabbim!
Bizi sesiyle övünenlerden değil,
Âyetiyle yaşayanlardan eyle.
Nefsimizi secdeyle arıt,
Kalbimizi zikrinle dirilt,
Ruhumuzu muhabbetinle kanatlandır.

Çünkü bütün sözler tükenir...
Lâkin Senin kelâmın bâkîdir.

"فَتَبَارَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ"
"Âlemlerin Rabbi olan Allah ne yücedir."