Şebi Yeldada Bir Tecelli Şiiri - Sami Özay

Şeb-i yeldâda dil-hûn, uykusuz bîçâreyim,
Çeşm-i giryânımla tenhâ, bir kırık keşkûleyim.
Sırr-ı lâfzın kalbde mahfuz, etmedim fâş ismini,
Lâl olan dil minnet eyler, gizlerem hep resmini.

Bir tecellîdir bu hasret, sine-i mecrûhuma,
İlticâ ettim sükûta, vermedi teskîn rûha.
Cân-ı dilden bir nihândır bu cihânda duruşun,
Lâ-mekândan ak sadâdır, kalbe nûr-efşân vuruşun.

Zâr u zâf u hicr içinde berk urur nûr-ı vefâ,
Cevr-i gurbet kâr-ı ömrüm, çekmedim zerre cefâ.
İsm-i pâkin serde tâcdır, zikridir derman bana,
Ey nihân-ı bî-bedel, rûhum fedâ olsun sana...