Tapınaklarda Seni Diledim Şiiri - Ege Kı ...

Bir mum yaktım sunağın taşına,
adını bıraktım tanrının huzuruna,
“Beni ona götür,” dedim gecenin içine,
“ya da onu getir benim yanıma.”

Efes'in mermerinde diz çöktüm geceye,
Artemis'in gölgesi düştü ellerime.
“İzini bana ver, taşların dilinden,
yolunu düşür benim yoluma.”

Didyma'nın sütunları göğe uzanırken,
Apollon sustu, kehanet beklerken.
“Kehanetini aç, gecenin koynuna,
bir haber bırak onun yoluna.”

Aphrodite'nin mabedinde gül bıraktım,
mermer ayaklarına alnımı yasladım.
“Aşkını bana ver, gülün kokusuyla,
onu döndür bana tanrıların yoluyla.”

Pergamon'un sunağında geceye kaldım,
kırık kabartmalara yüzümü dayadım.
“Bir kez yüzünü göster mermerin içinden,
bir kez sesini duyur taşların dilinden.”

Nemrut'un doruğunda tanrılar sessiz,
başsız yüzlerinde bin yıllık bir iz.
“Ey göğe yakın olan, duy şu kalbi,
onun gölgesini düşür yanıma.”

Hattuşa'nın kapısında aslanlar nöbette,
Yazılıkaya susmuş taşların heybetinde.
“Eski tanrılar, yazgımı yeniden yazın,
onun yolunu benim yoluma bağlayın.”

Her mabedden bir dua kaldı ardımda,
her sunaktan bir adak, bir iz avucumda.
Taşlara sordum, tanrılara sordum,
her cevap sustu, adını daha çok duydum.

Sonra bütün yollar vardı tek bir yerde,
bütün dualar toplandı aynı dilekte.
Dizlerimi koydum soğuk sunağın taşına,
son kez seslendim gecenin Tanrısı'na:

Bütün mabedlerde adını andım onun,
şimdi sen getir onu, ne olur, ne olur.
Bütün sunaklarda adını diledim onun,
şimdi sen düşür onu yoluma, ne olur, ne olur.