2- Tenetiya Kur Şiiri - Ali Fırat Dicle

2-TENÊTIYA KÛR

Di wexta herî bêkes a sibehê de,
Li bin ronahiya zer a metbexê tu qehweya xwe ji bîr bikî.
Sarîya ku li kenara fîncana te kom bûye,
Berî destên te bikeve hundirê te.
Tik-takên saetê di odeyê de mezin bibin,
Mîna ku dem jî ji axaftina bi te re dev berdaye.
Dema ku tu perdeyê vekî,
Baxçeyê te êdî nas nebe.
Heger kulîlk vekin jî bêreng bin,
Heger ba were jî bêkes be.
Ew kursiya ku berê li ser hev rûniştibûn,
Niha tenê bûye cihê ku baran lê rûdine.
Destên te bi adetê ber bi aliyê din ê nivînê ve dirêj bibin,
Lê li şûna germiya laşekî,
Tenê qirikên çarşefên sar bikevin nav destên te.
Mirov carinan dest dide tunebûnekê,
Tu wê sibehê wê yekê fam bikî.
Paşê tu hewl bidî ku dilşikestîyên xwe bibexşînî.
Mîna rehmeke derengmayî,
Hin gotin dê bêdeng ji hundirê te derbas bibin.
Lê baxşandin kesî venagerîne.
Dema ku tu vê yekê hîn bibî...
Ew yek gotina ku di qirika te de girêdayî maye,
Rojan dê ji hundirê te dernekeve:
“Êdî dengê kesî tune ye...”
Tu dê ji kolanên qerebalix derbas bibî,
Bêyî ku li rûyê mirovan binêrî.
Ji ber ku her rûyek hinek kêmbûna wî di xwe de hildigire.
Di kenê zarokekî de,
Di straneke ku ji dûr tê de,
Di dengê deriyek ku digire de jî,
Tu dê wî bibihîzî,
Paşê tu dê li tu derê wî nebînî.
Tu dê hêsirên xwe bi hostatî veşêrî.
Belkî tu dê her weha bi ken bimînî,
Lê mirov carinan herî zêde dema ku dikenin belav dibin...
Kes wê fam neke.
Ji ber ku êş di bêdengiyê de herî kûr mezin dibe.
Tu dê bixwazî ku li ser rêyên ku nehatiye çûn bimeşî.
Belkî bajarên din,
Deryayên din te ji bîr bibin, tu wisa bifikirî.
Lê li her rawestgehê,
Berî dengê gavên xwe,
Bêdengiya min dê bigihîje te.
Di kolanên teng û bêkes de,
Di wêneyê ku li camên vitrînan dixuye de,
Kesekî xerîb dê hêdî hêdî mezin bibe.
Dema ku tu westiyayî,
Tu dê xwe li ser giya dirêj bikî.
Asiman dê li ser te pir mezin be,
Lê mirov carinan di herî zêde şînatiyê de jî xeniqe.
Ewr dê derbas bibin...
Yek ji wan jî rawestiyê neke ku te fam bike.
Ew valahiya ku di nav sîngê te de giran dibe,
Heta dema ku tu nefesê dikişînî jî dê te biêşîne.
Şev dê zehmettir bin.
Ji ber ku şev,
Cihê ku mirov nikare ji xwe bireve ye.
Dema ku tu lambeyê vemirînî,
Tarî tenê ne di odeyê de,
Lê di hundirê te de jî dê belav bibe.
Ew cihê ku tu berê jê re “mal” digot,
Niha dê bibe korîdorek ku mirov ji dengê xwe yê yankî ditirse.
Paşê tu dê li demê hêrs bibî.
Çima zû hat,
Çima dereng ma,
Çima tiştan li cihê xwe nehêşt...
Lê dem dê bersiv nede.
Ji ber ku hin windahî...
Tenê têne jiyan kirin...
Nayên vegotin,
Nayên tamîr kirin.
Û rojekê,
Tu dê dirêj-dirêj li neynikê binêrî.
Ew westiya ku di bin çavên te de kom bûye,
Ew barê nediyar ku li ser milên te rûniştiye,
Û jiyana ku hêdî hêdî ji hundirê te derdikeve,
Tu dê wan fam bikî.
Bi dengekî nizim û şikestî,
Tu dê ji xwe bipirsî:
“Ez kengê evqas tenê mam?”
Bersiv dê neyê.
Ji ber ku di hundirê te de
Mala mezin a bêodeyî maye.
Mala ku deriyên wê şevê bi xwe dixapin,
Ronahiyên wê yek bi yek vemirin,
Û yankiya kenên kevn li dîwarên wê digerin...
Mala ku hatiye terkkirin.
Û tu,
Di navenda wê malê de,
Her çend dizanî ku kes venagerîne jî,
Hê jî li benda dengê gavên yekî bimînî.
24.06.2010