20- Alfabemin İlk Harfi

20- ALFABEMİN İLK HARFİ

Dünya kendi ekseninde ağır ağır dönerken,
Her şey, herkes, her his
Koca bir hiçliğe doğru eğiliyordu.
Umut tam da tükenmenin eşiğindeyken,
Seni duyan bütün türküler utancından kısıldı,
Sanki ses, ilk kez kendi kırılganlığını fark etmişti.
Sen, karanlığımı yırtan ilk ışık,
Alfabemin en kutsal başlangıç harfiydin.
Sen bu dünyaya dokunduğunda,
Şairler suskunluğunu unuttu,
Kelimeler yerinden kalkıp kıyama durdu,
Sevda ilk kez kendine yakışır bir dile kavuştu.
Şimdi bil ki sevgili,
Sığınabileceğim, ömür boyu kalınası en güzel şehir
Benim yüreğimdi aslında.
Ama ne çare…
Sen gidince o şehirde
Bir harabe kaldı geriye.
Yokluğuna her defasında acemi bir çocuk gibi yakalanıyorum,
Bildiğim tüm yollar susuyor,
Bildiğim tüm cevaplar dağılıyor.
Ve geriye yalnızca,
Ruhumun duvarlarında yankılanan
Enkaz gibi ağır bir boşluk kalıyor…
Adı konmamış, ama her gün biraz daha büyüyen bir hasar.
12.09.2003