ALFABEMİN İLK HARFİ
Ekseninde ağır ağır dönüyor dünya
Her şey, herkes, her his
Koca bir hiçlik.
Umut tükenmenin eşiğinde,
Seni duyan türküler utancından kısıldı,
Kırılganlığını fark eden ses.
Karanlığımı yırtan ışık,
Alfabemin en kutsal harfi.
Dünyaya dokunduğunda,
Şairler suskunluğunu unuttu,
Kelimeler yerinde kıyama durdu,
Kendine yakışır dile kavuştu,
Sevda ilk kez.
Yokluğuna her defa acemi
Çocuk gibi yakalanıyorum,
Bildiğim tüm yollar susuyor,
Bildiğim tüm cevaplar dağılıyor.
Geriye ruhumun duvarlarında yankılanan
Her gün biraz daha büyüyen bir hasar.
Enkaz gibi ağır bir boşluk…
12.09.2003
Kayıt Tarihi : 27.04.2026 16:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!