Ahh Berfin Şiiri - Ali Fırat Dicle

AHH BERFİN

Ahh Berfin...
Dağların alnında unutulmuş bir kar tanesi,
Sessiz ve erişilmez...
Rüzgârın taşıyamadığı bir sır,
Geceyle sabah arasına sıkışmış
Eski bir türkünün kederli nefesi.
Hangi mevsimin kadınısın söyle?
Baharın avuçlarında açan bir badem çiçeği mi?
Hazanın, yapraklarını toprağa bırakırken
İçinden geçen o son sessiz dua mı?

Gülüşün, dağların doruğunda,
Karın ağırlığını omuzlarında taşıyan
Berfin...
Biraz inatçı,
Biraz küskün,
Biraz da dünyaya geç kalmış bir bahar.
Yaşam, kış uykusundan ilk nefesini
Yüzünde almış gibi.

Hüznün...
Yüzyıllardır dokunulmamış bir taşın
İçinde sakladığı soğuk kadar derin.
O gülüşe her rastlayışımda,
Buz tutmuş bir mevsimin
Yeniden geçiyorum içinden.

Kim bilir kaç gece
Ay ışığını omzuna alıp yürüdün yalnızlığa?
Kaç kez yıldızları sayarken
Eksilenin gökyüzü değil,
Kalbin olduğunu anladın?

Bak...
Dağlar hâlâ adını söylüyor rüzgâra.
Dereler, taşlara çarpa çarpa
Hikâyeni anlatıyor uzak vadilere.
Uçurumun kenarında unutulmuş yankı,
Adını her andığımda
Bir parçamı daha bırakıyorum geçmişe.

Berfin,
Bir insandan çok
Bir mevsim kırılması gibisin.
Bir dağın gölgesi,
Bir derenin susuşu,
Bir akşamın gözden kaybolan son kuşu...
Belki de sen hiçbir mevsime ait değilsin.

Berfinim...
Saatler eskidi gözlerinde,
Takvimler sarardı avuçlarında,
Kimsenin duymadığı bir çöküş
İçine gömdün kırılan umutlarını.

Kıyılarında durup yoruldu zaman.
Ne kadar yol alırsa alsın,
Ne kadar eskitirse taşları…
Yolları…
Gözlerinde duran o mahzun ışığın önünde
Bir gün mutlaka diz çöker.

Tatlı hüzünler unutulmaz,
Bazı isimler silinmez,
Bazı insanlar geçmez ömürden.
Sen de öylesin Berfin...
Dağların kalbinde açıp
Rüzgârın bile koparmaya kıyamadığı
Yalnız bir çiçek...

06.06.2026
(Yeğenim Berfin Ekmiş’e)