Tahrif Şiiri - Oğuz Ozan

İnsan dediler-
Önce kendi ruhunu öldürdü,
Sonra topraktan yaşam bekledi.
Bir masumun ağzında susturulan şarkıyı
Varlığın müphem sükûnetine işledi,
Ölülerin üzerine yürüdü.

Ve toprağın altında
Gaybî bir ses kaldı,
Kaybolmaya yüz tutmuş
Kökler, her şeyi hatırladı;
Kimse avuçlarına bakmadı

Çağlar geçtikçe
kendine daha büyük mezarlar kazdı.
Taşını mermerden,
adını unutuluştan yaptı.
Kendini gölgelerin muğlaklığından tenzih etti

Oysa bir yalan, hakikati örselemekle kalmaz;
ona inananların içinde
adı konmamış bir yaşam çöker.

O yaşamın enkazında
henüz doğmamış masumların
ninnileri duyulur...
Kim bilir,
hangi suskunluğun içinden geldiklerini?

Sonra herkes birbirine bakar
ve hiçbir şey olmamışcasına
kendini uçsuz çayırlara serer.

Belki cehennem, insanın
kendi elleriyle öldürdüğü şeyleri
hatırlamadan yaşayabilmesidir.
Belki de buna tanık olmak zorunda kalmaktır.