Uzak Şiiri - Oğuz Ozan

Kutsal bir mabedin gölgesindeki
Uçurumun kenarındayım
Başı ve sonu bir olan,
Uzak bir yolun ortasındayım

Kaybolurken deniz fenerinin cılız ışığı
Yırtıyordu karanlığı sessizliği,
Yüzüm dönükken gökkubeye
Ve düşerken o, elini tutamadım
Ufkun güneşinden ayrı düştüm
Ve zifiri gölgelere karıştım

Kayalıklara vuran dalgalar
Islatıyordu ürperen yüzümü
Kıyıya sertçe vururken soğuk rüzgar
Parıldıyordu sönmüş bir yıldızın çiği
Deliyordu hüzünlü ruhumu
Karanlıkta açan, kederli bir çiçek gibi

Uğultularında ücraların saklanır,
Başlar ve biter hayatlar.
Hüzünlü bordo çiçekler,
Ve yalnızlığı gizleyen sarı papatyalar;
Masmavi denize ağıtlar
yakarlar
Ama yine de renk vermezler

Hiçlikle sonsuzluğu dik kesen
Bir boşluğun yankısındayım-
Başı ve sonu olmayan
Uzak bir yolun ortasındayım