Tahir Özdemir Şiirleri - Şair Tahir Özdemir

Yoruldum desem
Gücenir mi gökyüzünde süzülen kuşlar

Saatler akıyor geriye ve hep geriye
Eskicideki eşyalara hüzünleniyorlar
Sandıklara gömülmüş eski fotoğraflar

Bir yolculuk var
Yokluk yoksulluk peşi sıra
Dağları omuzlamış bir göz oda pahasına
Dizlerinin üzerine düşmüş gören olmadı mı

Bir odanın içinde binbir gölgeler

Heveslenmek dile kolay
Ufuklar hasretim
Eylül giderken bile
Gücendi yüreğim benden geçti

Kaybolmuş mektubum postada

Şimdi düşünüyorum da;
Sokakta
Bankta
Ağaç altında hep,
Elinde çiçeklerle bekleyen adam bendim
Bir gülüşüne sığdırdığım dünya benim.

Şiirler parçalanıyor içimde
Kalemim kırık
Sayfalarımda boşluk arıyorum
İşte bu kadarcık geçti günüm

Kalem ağlıyor da kağıda
İnsan başı insan omuzunu bulamıyor
Sen düşmeye gör o vakit
İnsan kendi selasını her vakit de duyuyor

Göçüyor insan kapılarda zillerde adı kalıyor

Yaprak dala, dal yaprağa has
Tomurcuklar ağaçlarda güzel

Davranışlarımı sorguluyorlar Erika
Sorguluyorlar beni
İsmimi ailemi bana dair ne varsa Erika
Beklentim yok
İçime dünyaları da almadım ama
Kendimi dünyaya sığdırmaktan yoruldum

Maziye savrulmuş bir ev
Birçok ömür
Birçok hikâye
Ve birçok her şey
Tüm matemlerin hasretindeyim

Hatırımda bir tek sen kaldın
Adın kaldı geride
Meydanlara bıraktığın namın
Kapılarda ziller de adın geçmese de
Adını duyan kapılarını ardına kadar açtı
Açtı da