Tahir Özdemir Şiirleri - Şair Tahir Özdemir

Kalem ağlıyor da kağıda
İnsan başı insan omuzunu bulamıyor
Sen düşmeye gör o vakit
İnsan kendi selasını her vakit de duyuyor

Göçüyor insan kapılarda zillerde adı kalıyor

Yaprak dala, dal yaprağa has
Tomurcuklar ağaçlarda güzel

Maziye savrulmuş bir ev
Birçok ömür
Birçok hikâye
Ve birçok her şey
Tüm matemlerin hasretindeyim

Hatırımda bir tek sen kaldın
Adın kaldı geride
Meydanlara bıraktığın namın
Kapılarda ziller de adın geçmese de
Adını duyan kapılarını ardına kadar açtı
Açtı da

Unuttum yüzleri simaları
Sesleri tüm dehlizli sözleri
Bulamadım damak da bir tat daha
Hatırımda kalmayacak

Ağızlar dolusu ölümlü kalımlı

Sigortalı iş düzeni özgürlüğümü almadı. Maaş bordrosu hayallerimi çalmadı.
Sadelik uğruna mutluluğu kaybetmedim. İş ve kendi zamanımı da çalmadım.
Köyü yoksulluk değil en büyük zenginlikten saydım. Ünvanım huzur ve ondan yana harcadım.
Betonların arasından çıkıp üretmeye kök saldım.
Ofis sandalyem de mevcut, dışarıda bir kütük koltuğumda.
Kendime bir yol oluşturdum ve o yolda durak da bekleme yok, kalabalık da.

Makus olmana ne gerek vardı ruhum
İnce ince kırıla kırıla yetindin ne varsa
Müdam etmedin ruhum
Hayalhaneme kalsamda müdbir
Benim sana halim kalmadı

Koridorda yatanlar var
Daha ölüm gelmedi
Göz kapaklarını devindirirken tavana
Dışarıda yetim inler ben içeride inlerim

Burada değilim elbet ilelebet

Hazin bir aydı
Hazirandı fesleğenlerimin balkonda çıkışı
İçimde serzenişler apayrı bir ben
Zelzeleye uyanmış bir gönlüm
Nasıl bir ruh hali
Elbet bir diş ağrısına değildir nazım.

Hep bir yerden kıran ve eksilten hayat
Gönlüme oturdu hüzün
Umut kuşların kanadında
Süzülüyor bir oyana bir buyana
Hangimiz istemez ki bulutlar getirsin