Susmayın Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Yeni bir gün daha…
Ama ruhum yeni bir güne hazır mı?
Yeni doğan güneşe bakabilecek miyim
yeniden…

İçimde bir ürperti var,
aslında korkuyorum.
Oysa aylar geçmişti.

Perdeler kapalı.
Evimin anahtarı paslanmış,
tıpkı duygularım gibi
pas tutmuş.

Bir yanım diyor ki:
“Hadi aç perdeleri,
giy en güzel kıyafetlerini,
hiçbir şey olmamış gibi
çık evden.”

Peki ya diğer yanım?
Her şeyi bilen, gören
ve olduğu yerde kalan yanım…

Sanki kaskatı olmuşum.
Ya da ruhumda bir deprem olmuş.
Paramparça hissediyorum kendimi.

Evden çıksam
evin yolunu bile bulamam belki.
Dışarıda her şey değişti sanki…
Sokaklar, insanlar, zaman.

Aynaya bakmak yerine
duvara bakıyorum.
Kendime yaslanmak yerine
duvara yaslanıyorum.

Sahi… ayna neredeydi?

Her yer toz olmuş.
Evim gibi,
kıyafetlerim gibi,
benim gibi…

O kadar vazgeçmişim ki kendimden
ne yaşadıysam unutmuşum.
Yalnızlığa o kadar alışmışım ki…

Biri selam verse
tepki veremeyecek hale gelmişim.
Bırak birinin sesini,
kendi sesimi duymayalı
çok uzun zaman olmuş.

Hayatınızdan kim giderse gitsin
benim gibi yapmayın.

Susmayın.
Duvarlarla arkadaş olmayın.

Güneşi izleyin.
Karanlığa, kimsesizliğe
alışmayın.

Çünkü olan
sadece size olur.
Kimse umursamaz bazen,
kimse duymayabilir
susmuş sesinizi.

Ama yine de
kalkın ayağa.

Giyinin, kuşanın.
Gezin, dolaşın, kitap okuyun.
Hayatınızı yaşayın.

Dışarıda koca bir dünya var.
Dışarıda hayat var.

“Beni anlayan yok” demeyin.
Biri anlamazsa
bir başkası anlar.

Biri dinlemezse
bir başkası dinler.

Kimse dinlemezse
yazın…

Benim gibi yazın.
Anlatın kendinizi.

Ama ne olursa olsun
her şeyi bir kenara bırakıp
kalbinize iyi bakın.

Kimseye üzdürmeyin onu.
Kırdırmayın…
kanatmayın kendinizi.

Çünkü hayat
yaşamasını bilene
güzel.