Şehre sesleniyorum
ama biliyorum
cevap veren benim.
Sokaklar dar bugün,
düşüncelerim gibi.
Her köşe başında bir yasak,
Bugün
insan kalmak üzerine düşündüm.
Bir masanın kenarında,
yarım kalmış bir çay gibi.
Dünya dönüyor,
Özlemek bazen ölmek gibidir
Zamansız kopup gidiyor yüreğinden.
Demdir bu, yara gibidir yani
En derinde ilacı sen olan bir yara
Ne çaredir hekim ne de ilaçtır lokman.
Hatırlıyorum seni
Evet Hatırlıyorum
Sen o kalbimde onlarca yıldır çalan melodisin
Hani ağzına dolanır da bir türlü sözlerini hatırlamadığın şarkı olurya
Bazen hatırlar gibi olursunda bir türlü dökülmez o mısralar ağzından
Sen o şarkının nakaratısın işte.
Elimi uzattım ateşe,
Kitap sustu.
"İyiyim" dedim,
Kül yalan söyledi.
Zaten ne zaman bir ışık görsem
Gölgem benden önce koşar,
Sen doğduğunda biz genç idik
Anne baba nedir bildik
Seni bizden bile çok sevdik
Canım benim güzel kızım
İdil olsun dedi annen
I. Dokuz metre kare
Duvarlar yine açık gri,
Ama bu kez renk değil bu,
Bir ses.
İçeri sızıyor, kulağımdan değil
Aralık’tı…
Takvimden çok,
insanın içi yırtıldı.
Kar değildi yağan,
kül dökülüyordu gökyüzünden
bir kentin üstüne.
Sabahı çıplak ayakla karşıladığım günlerden birinde
doğdun.
Toprak nemliydi,
gökyüzü ağırdı,
insanlar yorgundu.
Ben seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!