Şükür Kapısı Şiiri - Emrullah Zorlu

Bir sabah gözümü açtım,
Gün doğmuş, dünya yerinde.
Bir nefes verdin göğsüme,
Şükür kaldı dillerimde.

Çok kapıya vardım yorgun,
Kimi açtı, kimi kapandı.
Ben muradım hayır sandım,
Sen verdin de hayırlandı.

Gün oldu kendime güvendim,
Gücüm var sandım, yanıldım.
Bir ince dert dokundu da
Ne olduğumu anladım.

Tövbe dedim ettiğime,
Tövbe dedim bildiğime.
Tövbe, gönül kırdığıma,
Hak bilmeden geçtiğime.

Mal gelir de mal gidermiş,
Ad kalır mı, şan kalır mı?
İnsan bir gün çekilince
Dünya ona yurt kalır mı?

Bir sofrada sıcak ekmek,
Bir bardak su, bir hoş seda.
Meğer nice büyük nimet
Gizlenirmiş küçük şeyde.

Ana duası başımda,
Dost selâmı kapımda.
Bir çocuk güler karşıdan,
Rahmet gezer sokağımda.

Telefonlar elde bugün,
Haber yağar gece gündüz.
Herkes herkesi görür de
Gönül gönlü görmez dümdüz.

Koştuk, yetiştik, yorulduk,
Nereye vardık bilmedik.
Nice şeyi satın aldık,
Bir huzuru edinemedik.

Adımızı büyütürken
Gönlümüzü küçültmeyek.
Bir garibin ahını alıp
Sonra secdeye gitmeyek.

Zikir dilde kalmasın Hak,
Ele insin, işe insin.
Allah diyen gönül varsa
Merhameti yüze sinsin.

Şükür, bolluk vakti kolay,
Darlık gelir, söz sınanır.
Kul dediğin dara düşüp
Yine Rabb’ine dayanır.

Verdiklerine hamdolsun,
Vermediğin de sendendir.
Aldıkların can yaksa da
Her emanet sendendir.

Beni bana bırakma Hak,
Ben kendime ağır yüküm.
Nefs elinde bir yolcuyum,
Rahmetine muhtacım.

Azı çok bil, çoğu emanet,
Geleni hoş karşıla gönül.
Gidene “niçin?” deme çok,
Her şey geçer, sen Hakk’ı bul.

Ne ömrüme hükmüm yeter,
Ne yarına sözüm geçer.
Kulun elinden ne gelir?
Kapın kalır, ömür geçer.

Şükür sana aldığım can,
Şükür sana verdiğim can.
Tövbem sana, zikrim sana,
Yolum sana, derdim sana.

Ben dediğim perde imiş,
Güç dediğim vehim imiş.
Kulun elde tuttuğu ne?
Nefes bile lütuf imiş.

Düştüm ise kaldıran Sen,
Şaştım ise döndüren Sen.
Dar günümde genişlik Sen,
Yokluğumda varlığım Sen.

Dil yoruldu, gönül bildi,
Söz tükendi, kapı kaldı.
Benden bana kalan ancak:

Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh...