Bir Isırıkta Çöken Düzen

Dalın suskunluğundan koparıldım
bir emir gibi
yerçekimi kadar kesin

ben düşmedim
beni bıraktılar

gövdemde kırmızı bir isyan taşırım
her parçam bir hayırdır
her lifimde bastırılmış bir ses

toprak beni çağırırken
gök beni terk etti

ben arada kaldım
düşüş ile sürgün arasında

ısırıldım
çünkü sustum
sustukça daha çok istendim

her diş izi bir hüküm gibi
her kopuş bir yasa

ben yenildikçe
onlar doymadı

ben eksildikçe
onlar çoğaldı

çekirdeğimde sakladım öfkeyi
karanlıkta büyüyen bir fikir gibi

bir gün
toprağın içinde değil
bir bilinçte filizleneceğim

ve o zaman
hiçbir ağaç
itaat etmeyecek rüzgâra

ben elmayım
yuvarlak bir itirazım

düşüşüm
yasanın başlangıcı değil
yasanın reddidir

beni yiyenler
beni anlamadı

çünkü ben
açlığı doyuran değil
açlığı ifşa edenim

ve her çürüme
bir çözülme değil

bir direniştir.