Şükran Günay Şiirleri - Şair Şükran Günay

Bizim gız, hop oturup hop galkıyo. Gendi gendine gâh aleyo, gâh gonuşuyo, gâh okuyup yazıyo; işi(ğ) n içinden çıkameyince de benceze anletiveriyo...

Ben ne edem, benim bi başım, tek aşım va, elim golum da gısacık. Boyum bosum da. Beni kim dinle, kim adam yerine goya ki? ! . Anlattı(ğ) ı her bişeyi anletivecem gine de:

Onur Öğmen Beğ, Ağrı’ya gitmiş, olada halka gonuşmuş. ' Biz bu topraklada yaşanan ızdırabı, yaşanan açlığı biliriz. Eskiden trenlenen gideken Kars'a çocukla, istasyonlada 'ekmek! ekmek! ' deye bağırıladı. Anadolu'nun başka yelende ise 'gazete! ' diye bağırıla. Aradan gırk(40) yıl geçti ve hala bi şe(y) le değişmemiş' deyivemiş.

ANNE VE BABA OLMAK

„Minik minik adımlar atar iken ben,

Can evimi yaktılar,
Sabahı geceye kattılar.

Nasıl bir sırdır ki bilinmez;
Mevlâ’mdan ulaştı çağrılar,
Yüreğime su serpti yankılar.

Düştüğüm ateş mi, cennet mi? bilmez sinem, bedenim.
Gördüğüm gerçek mi, hayal mi? deşer tinim, benliğim.
Kördüğüm gerek mi, zeval mi? halsiz tenim, düşlerim,
Sürdüğüm keder mi, kader mi? bekler oldu evrenim.

Saat yedi suları
Köyde yaşam başlardı

Yürüdü ana
Battı çamurlara
Kaydı ara sıra

Siz beni hala anlayamadınız
Ve anlamayacaksınız çağlarca da
Hep tutturmuş 'Yıl 1919 Mayısın 19u' diyorsunuz
Ve eskimiş sözlerle beni övüyor, övüyorsunuz
Mustafa Kemal'i anlamak bu değil.

Varlığını hissedince içimde
Sevdim seni ilk göz ağrım görmeden
Coştu gönlüm, anlatılmaz biçimde
Daha kucağıma alıp sarmadan

Gecede gündüzde yokladım seni

BENİM GİBİ / SONBAHAR

Sokağa düştü adımlarım
Şaşırdım can!
Daha dün günlük güneşlik değil miydi?
Güneş, kara yazmalı bulutlara

Doğar doğmaz anamdan vuruldum sana
Ey yeryüzünün şahı! Kulak ver bana!
Ayrı düştüm ya senden! Huzur yok cana
Ağlarım, yanarım bil! can Anadolu'm