Küfür tek millettir; rengi yok, bayrağı yok
Dünyaya illettir; dengi yok, durağı yok
Ne doğu tanır ne de batı; zulümde birleşir
Zulmün sonu hüsrandır; ateşinde körleşir
İstemem dünyalık şanı şöhreti
Ebedi sevdaya rast olsam yeter
Terkeylesem gelip geçen ülfeti
Gönülden gönüle dost olsam yeter
Sevgidir ruhlara sürülen ilaç
Saçlarıma bembeyaz karlar kondurup
Sonra tane tane eriyip giden yıllar
Yüzüme nakış nakış çile dokuyup
Gün sermayesini birkaç pul eden yıllar
Yeniden başlamak hayata
Şafağın karanlığı boğduğu gibi
Kucak açmak maviliklere
Güneşin ufukta doğduğu gibi
Aldırma gece oldu diye loş karanlıklara
Elimin altında kaymakta zaman
Başımdan aşkın günahlara yanarım
Ya Rab! Azad eyle sendedir ihsan
Gafletle boğduğum sabahlara yanarım
Bilinmez sırları ağ gibi sarmış
Sonsuza çevrilmiş yelkendir zaman
Kainatın özünde sırlar nehridir
Sonsuza dek akandır zaman
Yüreğin vefasız kalbin taş ise
Sorma ahvalimi diller yanmasın
Bu kadar ızdırap acı boş ise
Kırma dallarımı güller yanmasın
Kaç gece üstüme sitemler çöktü
Aldanma dünyanın boş hevesine
Ağlatıp güldüren yüzü yalandır
Uydurur gönlü vesvesesine
Kederi, sevinci hazzı yalandır
Hüsnü! İsmin güzel ama ruhun karanlık
Sen aleme ibret oldun çıktın ortaya
Şeklin suret-i insan ama işin barbarlık
Bak! Denize yuvarlanıp düştün oltaya
Gücün yeter mi ki evlad-ı fatihana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!