Meyus mevsimine veda ederek
Umut ikliminde sana el açtım
Elimde dilekçem sana dönerek
Bağışla kulunu sana dil açtım
Nefis kalesine tırmanıp uçtum
Diriliş bestesinde sen bir heceydin
Uyanışa geçerken düş mevsiminde
Zalimin rüyasına kabuslu geceydin
Aydınlığa koşarken loş mevsiminde
Yeni doğup çırpınan bebek gibiydin
Yüreğimde heyecan
Gözümde kızıl ufuk
Dağılıyor bak duman
Semalarda bir hoşluk
Muştularla söylenir
Hani her şeyin kaynağı sendin
Mantık ilkelerin güya senin en kuvvetli rehberindi
Dokun(a)madığından anlam veremediklerini boşver ediyordun
Ruhsuz bedeni yaşatıyordun aklınca
Bunu da en büyük maharet sayıyordun
Fravunca hükmetmek için dünyana…
Bir çocuk bakarken miskin ve bitkin
Bin parçaya bölünür dünya gözümde
Görüp geçivermek derin bir acı…
Bir çocuk sayarken kayan yıldızları
Işıklar boğulur avuçlarımda
Umudum kabarır akşam olunca
Bir garip özlem tüter gönlümde
Gözlerim açılır güneş bulunca
Bir yeşil yaprak düşer ömrümde
Heyecan kalbimin orta yerinde
Duymadın mı beni ömrün boyunca
Mevla’nın verdiği nur bende gizli
Arşı âlâ beni senden duyunca
Kapıları açan sır bende gizli
Nefis kalesini yıkan güç benim
Elimin altında kaymakta zaman
Başımdan aşkın günahlara yanarım
Ya Rab! Azad eyle sendedir ihsan
Gafletle boğduğum sabahlara yanarım
Bilinmez sırları ağ gibi sarmış
Sonsuza çevrilmiş yelkendir zaman
Kainatın özünde sırlar nehridir
Sonsuza dek akandır zaman
Gök kubbe yer olmadan
Affet beni Allah’ım
Açan gülüm solmadan
Affet beni Allah’ım
Sen rahimsin rahmansın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!