Bir yanda
dokunduğu yeri yakan bir kor,
bir yanda
değdiği ruhu durultan bir nehir.
Biz seninle
yan yana gelmesi zor
iki ayrı huy,
iki ayrı iklimdik.
Ben sana yaklaşınca
buhar olup dağılacağımı sandım.
Sen bana dokununca
kendi ateşinden eksileceğini düşündün.
Oysa ne su
yalnızca söndürmek içindir,
ne ateş
yalnızca yakmak için.
Eski ustalar bilirdi bunu.
Demiri önce ateşe verirlerdi,
korun içinde yumuşardı inadın sert yüzü.
Sonra örsün üstünde
çekiç çekiç sınanırdı.
Her darbe
bir kırılma değil,
bir biçim kazanmaydı.
En sonunda
suya bırakılırdı demir.
Bir anlık hışırtı,
bir derin sızı,
bir keskin dönüş…
Sonra çelik olur.
İşte biz de böyleyiz sevgilim.
Kavgamız
birbirimizi tüketmek için değilse,
susmalarımız
birbirimizi cezalandırmak için değilse,
bu zıtlık bizi bitirmez.
Ateşin beni yakmasın,
suyum seni söndürmesin.
Bırak
birbirimize çarpan yanlarımız
bizi inceltip güçlendirsin.
Bizden geriye
ne duman kalsın
ne buhar.
Birbirinden eksilmeden
birbirinde çelikleşmiş
bir aşk kalsın.
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 11:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, su ile ateşin birbirine düşman gibi görülmesinden doğdu. Oysa eski ustalar demiri önce ateşte yumuşatır, sonra suyla çeliğe dönüştürürdü. İnsan ilişkilerinde de farklılıklar bazen birbirini tüketmek için değil, birbirini olgunlaştırmak için vardır. Bu şiir, aşkın ve hayatın zıtlıklar içindeki çelikleşme hâline bakıyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!