Sormayın beni bana Şiiri - Ahmet Özen

SORMAYIN BENİ BANA
Son zamanlarda kendimi iyi hissetmiyorum artık…
“Yokluğuna alışırsın zamanla.” dediler.
Sıkıldım herkese aynı cümleyi kurmaktan:
Oysa ben,
“iyiyim” derken bile
kar tanesi gibi eriyorum içimde.
Demeyin işte…
Sormayın beni bana.

İyi değilim.
Anlayın artık bu hâlimden.
Vazgeçin üzerimde kelam kurmaktan.
Ben artık uzakların hasretinde değilim;
ben, yakınımda sandığım birinin
içimde bıraktığı boşluğun uzağındayım.
Belki de gözümde verdiğim değerin
karşılığında bir vefasızlık uğruna hiçe sayıldım.
Belki senin için aklımı yitirirken,
senin gözünde yalnızca
“deli” diye anıldım.
Her çırpınışım
seni biraz daha uzaklaştırdı benden.
Unutma…
Ben, senin ellerinde şekillenen bir eserdim.
Beni böyle yapan da sendin,
Beni böyle bırakan da…
Bu yüzden sormayın beni bana.

Bir kahvenin kırk yıl hatırına bile
inanmıyorum artık sayende.
Çünkü ben sana
bir kahveden çok daha fazlasını verdim;
yıllarımı…
ömrümü…
inancımı…
kendimi…
Sen ise bir çırpıda, elinin tersiyle
silip attın her şeyi.
Şimdi gel de inan ahmakça bir yalana…
“Sormayın işte.
Sormayın beni bana.”

Bırakın artık
kendimde kalmayı öğreneyim biraz.
Sen olan alışkanlıklarım
yavaş yavaş değişsin.
Adını taşıyan ne varsa
biraz da benden eksilsin.
Daha düne kadar
“Allah'tan başka kimse ayıramaz bizi.”
dediğin o cümlenin bile.
Şimdi sadece bir tiyatronun sahnesi gibi
Geldi geçti diyorum
Ne güzel inandırmıştın beni…
Ne güzel inanmıştım sana.
Meğer ben
toz pembe perdelerin ardında
kendi masalımı yaşarken,
sen çoktan sahnenin ışıklarını kapatmışsın.
Şimdi sahne senin. Oyun senin.
İstediğin gibi yaz,
istediğin gibi çiz kaderimizi.
Ama ben artık
ne perdenin önünde olacağım,
ne de arkasında.
Çünkü bazı hikâyeler
mutlu sonla bitmez…
Bazıları sadece
insana,
kendisini kaybettiği yerde
kendini yeniden bulmayı öğretir.
Ve şimdi senden geriye kalan
o sessizliğin içinde
kendimi toplamaya çalışıyorken
SORMAYİN BENİ BANA. SORMAYİN işte