Sorgularım Şiiri - İbrahim Tatar

Herkes aydınlığı ve neşeyi ararken, ben gölgelerin bile kaybolduğu o çıplak karanlıkla yüzleşmek istedim. Bu mısralar, hayatın o bitmek bilmeyen döngüsüne karşı kendi içimde verdiğim sessiz bir kavganın, erken bir uyanışın ürünü. Henüz yolun başında bir şair olarak, içimde büyüyen bu melankoliyi bir zayıflık değil, dünyaya karşı durabildiğim tek felsefi sığınak olarak görüyorum. İnsanın canı nereden yanıyorsa, dünyayı da ilk önce oradan görmeye başlıyor çünkü; benim pencerem de kelimeler oldu. Sesimi duymayan, kalabalıklar içinde beni fark etmeyen bu dünyaya mısralarımla fırlattığım küçük bir çığlık bu... Bir umut kırıntısı ararken yolu hep kendi karanlığına çıkan tüm o yalnız ruhlara sessiz bir yoldaşlık olsun istedim... Okuduğunuz için teşekkür ederim.