Soğuma Payı Şiiri - İbrahim Tatar

İçimde hiç yaşanmamış bir ayrılığın gölgesini taşır gibi, insanın en güvendiği anda karşılaşabileceği o ani kopuşları felsefi bir derinlikle hissettirmek istedim. Masadaki o dokunulmamış çay bardağı, hayatın ortasında aniden donup kalan zamanın ve insanoğlunun kırılgan ihtimallerinin birer sembolüdür. Şiirimde, fiziksel olarak yan yana duran iki insanın, ruhsal olarak nasıl uçurumlara bölünebileceğini ve acının insanı kendi içinde nasıl sessiz bir gurbete sürüklediğini betimlemeyi amaçladım. Gitmek eylemini mekanların ötesine taşıyarak, geride kalan bilincin uğradığı o kaçınılmaz yıkımı ve yabancılaşmayı kelimelere döktüm. Bu dizelerle, aslında hiç tatmadığım bir yokluğu, insanın varoluşsal yalnızlığına ve her an kapımızı çalabilecek o zamansız hüzne bir saygı duruşu olarak kurguladım.