Araf Şiiri - İbrahim Tatar

Sana olan duygularımı nereye koysam sığmadı, ne yana dönsem bir çare bulamadım. Ne zaman seninle yan yana gelsek içimde öyle büyük bir fırtına kopuyor ki, o yoğunluğun altında eziliyorum. Ama senden azıcık uzaklaştığım an, bu sefer de nefessiz kalıyorum; kendi göğsümün içinde bir yabancıya, bir mülteciye dönüşüyorum. İşte bu şiir, seninle sensizlik arasında sıkışıp kaldığım o tekinsiz yerde, yani tam olarak Araf'ta doğdu. Senin bir tek gülüşün bana cenneti vadederken, yokluğunun ihtimali bile beni esir alıyor. Ne seninle tam anlamıyla iyileşebiliyorum ne de senden gitmeye bir milim cesaretim var. Bu mısralar; sana olan o kaçamadığım, seve seve teslim olduğum muazzam çaresizliğimin, yani doğrudan sana ait olan kalbimin hikayesidir...