Sonsuz Yankı Şiiri - Terken Töre Yaşar

Sonsuz Yankı: Bir Aşk Güzellemesi
​(Erkek):
Gözlerinde başladı benim miladım,
Bir kentin gürültüsünden kaçıp sana sığındım.
Avuçlarında unutulmuş bir çocukluk masalı,
Ve sesinde dinlendiğim o en kuytu limandım.
Seni sevmek; karanlıkta bir kibrit çakmak değil,
Güneşi her sabah yeniden doğurmakmış mecburen.
​(Kadın):
Adının geçtiği her cümlede bir çiçek açar içimde,
Sen benim yarım kalan yanımın en zarif tamamlayanısın.
Öyle derin ki bakışların, bir ömür sürse de az kalır,
Ruhumun en ıssız köşesinde yanan o sönmez ateş sin.
Seni sevmek; fırtınanın ortasında durulmak değil,
Gökyüzünü bir avuç suda seyretmekmiş mecburen.
​
​(Erkek):
Yorgun bir yolcuydum, yollarım sana çıkana dek,
Kalbimin kapılarını paslı kilitlerle vurmuştum.
Bir bakışın yetti, tüm o kışları devirmeye,
Ben sende kendimi, asıl kimliğimi bulmuştum.
​(Kadın):
Bekleyişlerin en güzeliydin, her adımda biraz daha yakın,
Zamanın durduğu o eşsiz saniyedeydi gelişin.
Hiç yabancı gelmedi kokun, sanki bin yıldır tanıdık,
Ruhumdaki o eski yaraları bir gülüşünle silişin.
​
​(Erkek):
Seninle her sabah, dünya yeniden kurulur sanki,
Rüzgâr saçlarını okşarken kıskanırım tüm evreni.
Öyle bir sevda ki bu; ne kelime yeter ne de mısra,
Yüreğimde bir kor gibi taşıyorum, canımın içi, seni.
​(Kadın):
Sesin, içimdeki gürültüleri susturan tek melodi,
Ellerin ellerimde kalsın, varsın dönsün dünya tersine.
Ben seninle öğrendim huzurun asıl rengini,
Bir ömür kurban olurum bu sevdanın her bir zerresine.

​(Erkek):
Varsın yollar engebeli olsun, uçurumlar kaplasın önümüzü,
Sen benim yanımda yürüdükçe, her uçurum bir kanat olur.
Dağlar eğilir önümüzde, denizler yol verir bize,
Bu aşkın ateşiyle her gece, karanlıklar aydınlık bulur.
​(Kadın):
Gölgen gölgeme karışsın, adın adımla anılsın her yerde,
Biz bir hikâyenin en içli, en gerçek iki kahramanıyız.
Zamanın silemeyeceği o mühür vuruldu kalbimize bir kere,
Biz artık bir bütünün ayrılmaz, kopmaz iki yarısıyız.

​(Her ikisi birlikte / Koro):
Gökyüzü şahit olsun ki; bu sevda bitmeyecek,
Yıldızlar sönse de, bizim ışığımız hiç sönmeyecek.
Ne rüzgârlar savurur bizi, ne de fırtınalar yıkar,
Bu iki yürek, çarptıkça tek bir vatan, tek bir can çıkar.
​Seni sevmek; sonu olmayan bir nehre kapılmak gibi,
Seni sevmek; her gün yeniden hayata başlamak gibi...