Sudan sebepler Şiiri - Töre Hanım

​"Sudan sebepler" derler, hafife alırlar,
Küçücük bir sızıyı bir çırpıda sararlar.
Bilmezler ki her damla iz bırakır derinden,
Yavaş yavaş örülür o görünmez duvarlar.
​
Önce ince bir sitem, sonra bir anlık hissizlik,
Ardından çöker kalbe o tanıdık sessizlik.
"Bundan ne olur" deyip geçilen her kırgınlık,
Ruhun dehlizlerinde başlar bir düzensizlik.
​

Dağ gibi dertler gelse göğüs gererdi insan,
Bir rüzgar esip geçse dik dururdu o fidan.
Ama sinsi bir sızı sızıyorsa derine,
Çürütür köklerini, kalmaz geriye derman.
​

Gözle görülmez derler bardağın son çizgisi,
Biriktirir içerde kırılan her ezgisi.
Bir damla daha düşer, sanki sıradan bir gün,
Oysa o son damladır sabrın son infazcısı.
​

Denizler boğamazken koskoca bir bedeni,
Bir kaşık su bitirir içindeki güveni.
Meğer dalgalar değil, o sakin duran sular,
Yavaşça yutarmış sessizce direneni.
​

Geriye dönüp baksan, suçlu bulamazsın hiç,
Her şey öyle küçük ki, neresinden hesap seç?
Bir söz, bir bakış, bir an... Hepsi sudan sebep ya,
İşte o küçük şeyler yüreğe vurur bir kırbaç.

​Taşsa neye yarar ki artık sabrın nehirleri,
Geriye getirmez ki yitip giden günleri.
Damla damla birikip boğan o sığ sularda,
Bıraktım ben çoktan o eski ümitleri.
​

Şimdi sorsalar bana, "Neden yoruldun?" diye,
"Bir damla su yetmiş" derim bu teslimiyete.
Büyük fırtınalar değil, o küçük sızılardır,
İnsanı adım adım götüren nihayete.