Sonbahar Öyküleri X Şiiri - Ahmet Hani

Boş Sıralar

Hikâye mevsimiydi;
sonbahar öykülerinin mevsimi.

Yağmur
yavaş yavaş
okulun camlarına
ödev yazıyordu.

Sınıfta,
odun sobası
ateşin diliyle
eski bir hikâye anlatıyordu.

Yanmış odun kokusu
ıslak toprak kokusuna
karışıyor,
çocuklar
sobanın sıcaklığına
sokulup
oturuyorlardı.

Öğretmen
isimleri okuyordu;
bir…
iki…
üç…

Birkaç ses,
füzelerle
saklambaç oynarken,
şehrin küllerine
gömülmüştü.

Sıralardan birinin üzerinde
henüz
kırık bir kalem
duruyordu.

Okulun bahçesinde,
sarı yapraklar
yel ile
saklambaç
oynuyordu.

Öğretmen
parmağını
isimlerin üzerinde gezdiriyordu;
her isim
bir duraklamaydı,
her duraklama
bir çocuğun
eksikliği.

Ama
yalnızca odunların sesi
ateşin içinde
çatırdıyordu.

Her yıl,
yağmur
hüzünle,
çocukların adlarını
tarihin sokaklarına
ekiyordu.