Sonbahar Öyküleri VII Şiiri - Ahmet Hani

Evin küçük bahçesinde
soğuk bir rüzgâr esiyor.

Dallar
kerpiç duvarlara
yaslanmış.

Yapraklar
gökkuşağı renklerini
toprağa döküyor.

Kuşlar
korkularını
en yüksek dala
taşıyor.

Gökyüzü
hüzünle susmuş.

İnce bir yağmur
yağıyor
da yağıyor.

Evde
semaverde su kaynıyor;
çayın buharı
pencereye doğru
yükseliyor.

Pencerenin yanında,
yaşlı adam
avlunun sessizliğini
dinliyor.

Gözlerinden
bir damla yaş
sessizce süzülüyor;

toprak
onu
yağmur sanıyor.