Sonbahar Öyküler 2 Şiiri - Ahmet Hani

Sonbaharın küçük avlusunda,
evin sundurmasında,
yaşlı bir kadın oturuyordu.

Serçeler,
ıslak dallarında ağaçların
saklambaç oynuyorlardı;
ve usul cıvıltıları,
eski bir türkü gibi,
avluda dolaşıyordu.

Her biri
sarı yaprakların ardından
ansızın kanat çırpıp çıkınca,
kırışık dudaklarının kıyısına
sessiz bir gülümseme
konuyordu.

İğ ve çıkrık
usul usul dönüyordu;
ihtiyar elleri,
akşamın sessizliğini
ilmik ilmik eğiriyordu.

Sanki
çıkrığın her dönüşünde
zamanın ipliğini
sonbaharın uzun şalına
dokuyordu.

Gece,
karanlığını
avluya seriyordu;
ay ise
sundurmanın kandilini
yakıyordu.

Çıkrık
yavaş yavaş duruyordu.
yaşlı kadın,
o güzel sonbahar gecesinde,
yorgun gözlerini
ayın gümüş ellerine
bırakıyordu.