Sonbahar,
takvimin sarı düşüşüdür.
İhtiyar,
rüzgârın esişinde
ayakta kalan son hece.
Ocak;
bu kızıl odun,
bahçenin yeşil hafızası yanarken
külü gençlik kokar.
Bu soğuk açıklıkta
yalnız eski bir demlik var;
kurşun gırtlağıyla
yağmurun kederli tekrarını okuyan.
O, yalnızlığını
acı çay bardağında karıştırır.
Soğuk…
Sessiz…
Ağır...
Kayıt Tarihi : 11.06.2026 14:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!