Kış Öyküleri III Şiiri - Ahmet Hani

Gece,
biraz daha derinleşti.
Semaver,
yavaş yavaş
buhar çıkarıyordu.
Kar,
pencerenin ardında,
sessizliğini
daha da yayıyordu.

Büyükanne,
ocak başında,
titreyen ellerini
alevlere doğru uzattı.
Dedi ki:
«Bu gece
Dede Korkut,
Boğaç Han’ın öyküsünü
anlatacak.»

Çocuklar,
biraz daha
yaklaştılar.
Ateş,
duvarlarda
kızıl atlar
koşturuyordu.

Bir oğlan,
adını
cesaretiyle
kazandı.

Bir boğa,
yeri ve göğü
titretip sarstı.

Dağlar,
nefeslerini
göğüslerinde
tuttular.

Kar,
bir an için,
yağmayı
unuttu.

Büyükanne gülümsedi ve dedi:
«Dede Korkut,
yiğitliği
kılıçta değil,
yürekte
arardı.»

Çocukların gözlerinde
ateş dans ediyordu
ve kulaklarında
eski çağlar
yeniden canlanıyordu.

Dışarıda,
rüzgâr
damlar üzerinde
dolaşıyordu.

içeride,
Boğaç Han,
bir çocuğun yüreğinde
yeniden doğuyordu.

Kış,
bir kez daha
eski bir destana
kulak verdi.