Kış Öyküleri IV Şiiri - Ahmet Hani

Kar,
okulun bahçesini
beyaz bir örtü gibi
örtmüştü.

Bir çocuk,
ıslak çizmeleriyle
okulun ahşap kapısını
hafif bir gıcırtıyla
açtı.

Sınıfta,
eski tahta sıralar
yan yana,
sessizce
bekliyordu.

Sınıfın bir köşesinde
öğretmen,
birkaç parça odunu
sobaya attı.

Odunların çıtırtısı,
buz kesen sabahın
sessizliğini
usulca ısıttı.

Camlar,
nefeslerin buğusuyla
sislenmişti.

Bir çocuk,
parmağıyla
camın üzerine
küçük bir güneş
çizdi.

Okul zili
çaldı.

Bahçe,
çocukların kahkahasıyla
birden
canlandı.

Kar topları,
beyaz kuşlar gibi
gökyüzünde
uçuşuyordu.

Biri
kardan adam yapıyor,
bir diğeri
tahta kızağıyla
karlı yokuştan
kayıyordu.

Bir çocuk,
karın üzerine
kareler çizip
seksek oynuyor;
bir başkası,
kışın geleneksel
çocuk oyunlarını
coşkuyla
yeniden kuruyordu.

Akşam çökerken,
çocukların kahkahası
derenin kıyılarına dek
yankılanıyordu.

Kar,
oyunların izlerini
yavaş yavaş
örtüyordu.

Ama
çocukluğun sıcaklığı,
tahta sıraların arasında,
odun sobasının
kül kokusunda
ve o masum kahkahalarda
sonsuza dek
kaldı.