Kış Öyküleri VI Şiiri - Ahmet Hani

Kar,
bütün gece
sessizce
yağmıştı.

Bir serçe,
kavak ağacının
çıplak dalında,
titreyen tüylerine
sığınmıştı.

Açlık,
donmuş sokaklardan
geçiyordu.

Siyah bir kedi,
sessizce,
adım adım,
ağacın gövdesine
tırmandı.
İki sarı göz.
Küçücük bir can.
Tek bir çırpınış...
Kısa bir sıçrayış...

Kar,
bir anlığına,
serçenin kanatlarıyla
havalandı.
Sonra...
Sessizlik.

Birkaç gri tüy,
usul usul,
karın beyazlığına
kondu.

Birkaç damla kan,
karın üstünde,
kışın
kızıl çiçeklerine
dönüştü.

Siyah kedi,
gecenin karanlığında
kayboldu.

Kar,
durmadan
yağdı.

Sabah,
her yer
bembeyazdı...