Kış Öyküleri I Şiiri - Ahmet Hani

Kar,
talihin beyazlığını
yere sermişti;
usulca
yağıyordu.

Rüzgâr,
inliyordu;
kar tanelerini
ahşap pencerelere
vuruyordu.

Nefeslerin buharı
havada
düğümleniyordu.

Terlan,
buz tabakasının altında,
kısa nefeslerle
akmaya
devam ediyordu;
yavaş yavaş
ağaçların arasından
sızıyordu.

Kargaların sesi
çıplak dallara
konuyordu.

Akşam,
göğün yokuşundan
alçalırken;
kerpiç duvarlara
asılı fenerler,
gecenin gözünü
sessizce
aydınlatıyordu.

Kış,
evlere
dönmüştü.

Not: Terlan, şairin çocukluğunun geçtiği köyden akan nehrin adıdır.