Kış Öyküleri IX Şiiri - Ahmet Hani

Dört Yol Falı

Kar,
dört yol ağzında
soğuk bir nefes
duruyordu.

Çocuk,
elleri morarmış,
kutudan
umut çıkarıyordu.

Farlar
karın üstünde
kısa, titrek çizgiler
açıyor;

insanlar
sessiz,
başları önde
akıyordu.

Her kâğıt
okunmadan
küçük bir sabah
saklıyordu.

Lamba
yüzüne
solgun bir ışık
döküyordu.

Kar
kutunun kenarına
usulca
birikiyor,
çocuk
üşüyen parmaklarıyla
kâğıtları
tutuyordu.

Gece çökünce
sesi
karla karıştı,
eridi.

Şehir,
karanlıkta
kısa bir ışığı
önemsemeden
yansıttı.

Kutuda
bir avuç umut
sabaha
kaldı.