Kış Öyküleri XI Şiiri - Ahmet Hani

Soğuk,
duvarın iliğine kadar
işlemişti.

Ha... hu...
Ha... hu...

Nefeslerin sayısı
belirsizdi.

Dal,
her titreyişiyle
karanlığa
yeni bir nefes veriyordu.

Kediler,
sessizce,
iki sıcak siyah taş gibi
merdiven gölgesine
yaslanmıştı.

Kar,
yavaşça
bıyıklarının üzerine
yerleşiyordu.

Gecenin içinde,

kumru
daldan
düştü.

Düşüşünün sesi,
karda
kırılan bir sır gibi
yankılandı.

Bir kedi
karanlığa doğru
sıçradı
ve içinde
eridi.

Yalnız kedi,
duvarın karanlığına
yaslanmıştı.

Sabah,
kar
yavaşça
yağıyordu.

Giden kedi
geri döndü.

Dudakları
sıcaktı.

Ağzı
av kokuyordu.