Bahar Öyküleri III — Baba Şiiri - Ahmet ...

Avluda,
ağacı buduyordu;
dallar
birer birer
toprağa düşüyordu,
güneş
budanmış dalların arasından
daha çok vuruyordu.

Sabah,
saksıyı
pencerenin yanına koydu;
taze bir yaprak
güneşe doğru
açılmıştı.

Paltosu
kapının arkasında
asılıydı;
cepleri
yalnızlıkla doluydu,
kapı
yarı açık kalmıştı.

Masanın üzerinde,
gözlüğü kalmıştı;
kitap
açıktı,
sayfanın köşesi
rüzgârın nefesiyle
usulca titriyordu.

Pencerenin yanında,
bir çocuk uyuyordu;
babanın bakışı
kapının yanındaki küçük ayakkabılarda
kalmıştı;
sabah
henüz gelmemişti.

Aynanın karşısında,
saçları
daha da beyazlamıştı;
duvarda,
çocuğun boy çizgisi
daha yukarı çıkmıştı.

Akşamüstü,
ağacın gölgesi
duvara düştü;
pencere açıktı,
tahta sandalye
boş,
güneşe
yaslanmıştı.