Bahar Öyküleri II — Akış Şiiri - Ahmet Hani

Nehir
köklerin yanından akıp geçiyor;
su şarkı söylüyor,
kökler
yavaşça
eski kabuklarını çatlatıyor.

Kuşların sesi
bahçede yankılanıyor;
dallar
şarkıyı yutuyor,
taze yapraklar
geri veriyor.

Çocuklar sokakta
taşlarla, topla
toprağın üzerine
yeni sözler yazıyor;
kahkahalar
yeryüzünün defterindeki
satırlardan
dışarı taşıyor,
rüzgâr, habersiz,
sayfaları çeviriyor.

Bahçe
yeşil bir elbise giyiyor;
ağaçlar
ceplerini
çiçeklerle
dolduruyor.

Çiçeklerin kokusu
bahçeye yayılıyor;
her çiçek
yeni bir hikâye yazıyor,
bahçe
beyaz sözlerle
dolup taşıyor.

Güneş
parmaklarını
kerpiç duvarın çatlaklarında gezdiriyor;
gölgeler
utangaç çocuklar gibi
duvarın ardında toplanıyor,
avlu
hayat kokuyor.

Arılar çiçeklerin üzerine konuyor;
kanatları
baharın kokusunu
bir daldan
öteki dala taşıyor,
nehir
köklerin yanından akıp geçiyor.