Bahar Öyküleri I Şiiri - Ahmet Hani

Kar
kışın son mektubudur;
yere serilmiş durur.

Bir damla
dalın ucundan süzülür
ve paslanmış bir anahtar gibi
toprağın eski kilidini açar.

Filiz
bir eldir;
uykunun içinden
perdeyi usulca aralar
ve güneşe komşu olur.

Güneş
ışık parmaklarıyla
tane tane
onu çevirir.

Kuşlar
yorgun ulaklardır;
uzak yağmurlardan ıslanmış kanatlarıyla
elektrik tellerine konarlar
ve göçün hikâyesini
notalarıyla
gökyüzüne yazarlar.

Çocuklar
beyaz ayakkabılarıyla
baharın ilk cümleleridir.
Islak köy sokaklarında
koşarak
toprağın uyanışını
yazmaya başlarlar.

Yaşlı adam
duvarın dibine oturur,
ellerini dizlerinin üzerine koyar
ve ıslak toprak kokusunu
bir ilaç gibi
yavaşça ciğerlerine çeker.

Bahar
beyaz bir kâğıttır;
her yıl
yeşil mürekkeple
yeniden yazılır.