Son Ders Şiiri - Aytaç Başkan

Bir kapı kapandı o sabah,
Kimse bilmedi son ders olduğunu…
Güneş vurdu camlara usulca,
Masumiyet oturdu sıralara
Ve kader,
Adını çoktan yazdı tahtaya…
Bir öğretmen düştü önce,
Elinde tebeşir, gözünde yarın…
“Çocuklar…” dedi son kez,
Sanki hepsini kalbine saklar gibi.
Tahtada yarım kaldı cümlesi,
Hayat gibi… eksik, yaralı.
Öldü çocuklar, sustu umutlar,
Bir sınıf kaldı yarım…
Kan kokuyor şimdi yarınlar,
Kim verecek hesabını?
Ağla dünya, duy bu çığlığı,
Masumiyet vuruldu bugün…
Bir çocuk tetiğe dokundu,
Ve çocukluk öldü o gün…
Bir çocuk sustu sonra,
Defteri açık, kalemi yerde…
Henüz öğrenememişti dünyayı,
Ama dünya onu çoktan silmişti.
Adı yok artık yoklamada,
Sesi yok sınıfta…
Ve o çocuk…
Tetiğe dokunan o küçük el…
O da düştü sonunda,
Kendi karanlığının içinde.
Bir hayat daha sustu o gün,
Bir vicdan daha gömüldü derine…
Kim büyüttü bu karanlığı?
Hangi sessizlik doğurdu?
Bir çocuğun kalbine
Bu kadar ağır bir yükü kim koydu?
Biz nerde sustuk, söyle…
Hangi çığlığı duymadık?
Bir sınıf yok oldu bugün,
Biz hâlâ insan kaldık mı?
Öldü çocuklar, sustu umutlar,
Bir sınıf kaldı yarım…
Kan kokuyor şimdi yarınlar,kan kokuyor....
Şimdi uzaklarda
uzaklarda hatıralarda...bir oku lvar
Duvarları suskun,
Sıraları eksik…
Ve rüzgâr taşıyor o sesi:
“Öğretmenim… söz alabilir miyim?”
Ama cevap yok artık…
Çünkü o gün,
Sadece çocuklar değil
İnsanlık da sustu......