Seni Sevmek Şiiri - Aytaç Başkan

Bir akşamüstü sessizliğinde
kendine rastlamak gibiydi seni sevmek...
Ne bir tesadüftün benim için,
ne de gelip geçici bir hikâye.
Sen, hayatın bütün karmaşasının içinde
kalbime düşen en sakin cümleydin.
Ne zaman gözlerimi kapatsam,
yarım kalmış bir şiirin en güzel dizesinde seni buldum..
Sanki kader, bütün yollarını kaybetmiş de
beni sana çıkaran gizli bir sokak bırakmıştı.
Gökyüzü yavaş yavaş akşama dönerken
içimde yıllardır adını bilmediğim bir boşluk
ilk kez seninle anlam kazandı.
Ne bir rastlantıydın,
ne de unutulacak kadar kısa bir mevsim...
Sen, ömrümün en tenha köşesinde
ansızın açan bir bahardın..
Ben seni büyük sözlerle sevmedim.
Adını gökyüzüne yazacak kadar değil,
kalbimin en derin yerine saklayacak kadar sevdim.
Bir çayın buğusunda,
bir yağmur akşamının hüznünde,
yağmurun toprağa ilk dokunduğu kokuda,
eski bir şarkının unuttuğum nakaratında...
Meğer aşk,
bir insanın adını sürekli söylemek değilmiş;
onu söylemeden de
içinde taşıyabilmekmiş.
Sen dokunmadan değiştirdin beni.
Yüzüme değil
ruhuma değdin...
O günden sonra
çiçekler daha başka açtı,
rüzgâr başka türlü esti,
geceler bile daha derin sustu.
insan,
gerçekten sevince
dünya olduğu yerde kalmaz;
kalbinin ritmine göre yeniden dönmeye devam eder...
Eğer bir gün
bütün yollar birbirini unutursa,
şehirler isimlerini kaybederse,
mevsimler bile birbirine karışırsa...
Ben yine seni bulurum.
Çünkü ben seni
gözlerinle değil,
kalbimin attığı yerden tanırım..
Ve bil ki...
Bir gün herkesin anlattığı hikâyeler unutulur.
Ama insanın içine
sessizce yerleşen bir sevda,
ömrün son sayfasına kadar
şiir olmaya devam eder....