Son Bir Dilek Şiiri - Töre Hanım

​Zaman avuçlarımdan kayıp giden ince bir kum gibi,
Ne rüzgârı durdurabiliyorum artık pencere kenarlarında,
Ne de içimde durmadan yankılanan o eski, yorgun saat sesini.
Günün ilk ışıkları sessizce odaya sızarken anlıyorum yalnızlığın rengini;
Dile kolay, geçen onca seneden sonra içimde tek bir düğüm kaldı çözülmeyen,
Her nefeste göğsümü daraltan tek bir vasiyet gibi:
Ölmeden önce seni dünya gözüyle son bir kere daha görmek...
Sırf bu yüzden direniyorum bu soğuk akşamlara, sırf bu umutla uyanıyorum.
​Aramıza sadece uçurumlar değil, koskoca bir dilsizlik girdi;
Büyüdükçe büyüdü içimizdeki o vahşi ıssızlık.
Ben hep bıraktığın o eşikte, o soğuk taşın üzerinde beklerken,
Ömür dediğin bir mum gibi eridi kendi alevinde,
Gözlerimin feri söndü, kelimelerim birer birer intihar etti dilimde.
Artık şımaracak kimsem de kalmadı bu yalan hayatta,
Bütün şefkat kapıları birer birer yüzüme kapandı sen gidince.
İçimdeki o şımarık çocuk çoktan büyüdü, hatta yaşlandı.
Şimdi tek bir duam, sığınacak tek bir limanım var şu gökyüzünün altında:
Ölmeden önce seni dünya gözüyle son bir kere daha görmek...
Başka hiçbir şey teselli etmiyor artık bu yorgun kalbimi.
​Ve o gün gelecektir elbet, biliyorum,
Her hikâyenin sessizce nihayete erdiği o son demler kapımı çalacak.
Şimdi avucumda biriken son birkaç solukla,
Tüm o kırgınlıkları, tüm haklılıkları hiçe sayarak,
Sadece tek bir gerçeğe tutunuyorum bu karanlıkta.
Ne bir hesap sormak niyetim var artık, ne de eski defterleri açmak;
Sadece orada olduğunu bilmek, varlığının sıcaklığını son bir kez hissetmek...
Ölmeden önce seni dünya gözüyle son bir kere daha görmek,
Bütün bir ömrün acısını, tüm o uzun gecelerin kahrını unutturur bana.
​Sonra varsın dökülsün yapraklar, varsın sönsün gökteki son yıldız da.
Çünkü seni gören gözlerin, artık bu dünyaya bakmaya ihtiyacı kalmaz...