Zaman avuçlarımdan kayıp giden ince bir kum gibi,
Ne rüzgârı durdurabiliyorum artık pencere kenarlarında,
Ne de içimde durmadan yankılanan o eski, yorgun saat sesini.
Günün ilk ışıkları sessizce odaya sızarken anlıyorum yalnızlığın rengini;
Dile kolay, geçen onca seneden sonra içimde tek bir düğüm kaldı çözülmeyen,
Her nefeste göğsümü daraltan tek bir vasiyet gibi:
Her gün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
Devamını Oku
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta