Solgun Bahar Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

En zor baharı mı ömrün?
Yavaştan solarken zaman
Büyüyüp silinir gölgeler
Bir hüzün çöker ruhlara,
Ansızın kum saati hızlanır,
Seyrelirken suskundur
Tüm çarşı pazar.
Zamanın olgun renkleriyle
Sarı sokaklarda
Telaşsız kanat çırpar
Yuvaya doğru uçan kuşlar
Hüzün ağlar kara bulutlar
Yağmur damlayınca
Dumanı tüten odaların
Penceresinde
Minicik serçeler
Serin rüzgarla titrer
Kızıla kuruyan yaprak
Daldan toprağa konar
Güvercinler gibi usulca...
Kaybolunca karıncalar
Örtülür yuva derin uykuya...
Solgun baharında
Kızılla sarıda
Açarsın gönlünü
Kumruların yurduna
Ağarmış saçlarında
O bahar yine yeşerir
Çiçek çiçek açarsın
Kırış kırış çağında…
Kabulü zor ama
Ansız bir fırtınada
Ayaz vurduğunda
Buzdan öksüz çatıda
Kuşlar duyulmaz…
Donmuş toprak altında
Üstünde beyaz yorgan.
Sen uyurken orada,
Çiçekler açacak bir daha,
Ama başkasının baharında…

Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Sonbahar neden hüzün kokar?
Bir kavuşmanın habercisi değil mi
Göç etmeye başlayan kuşlar.
Belki burada değil ama
Bir yerde mevsim hep bahar…