Sıfır çarpanı Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Bir ikindi vakti miydi tam hatırlayamadım;
Kalabalıktı çarşı; tersine alışılmışın…
Alışılmış; sanılanın aksine gerçek ilacıymış insanın
Can sıkıntısından tek tek insanları saydım
Başaramayınca sıfırdan tekrar başladım
Ne kadar dikkatli adım atıyorlardı inanamadım
Düşersem ihtimalinden yürüyemiyor,
Sıfırdan başlamaktan korkuyorlardı, anladığım
Hangisinden bahsediyoruz türlü sıfırın?
Kiminin sıfırı kimine zirve,
Diğeri sıfırın altında hep niyeyse!
Çevresi boşalanlara ne denebilir ki sıfırı tüketince
Geçmiş olsun’u dene
“Boşver aldırma! Eğer geçmezse”
Bunların hepsi de göreceli neticede
Sıfırcı Necla hocayı düşününce
Sıfır sayılabilir bir büyüklüktür bence;
Eksiden artıya sonsuzluğun tam ortasında;
Eskiden atiye uzanan bir zamanda;
Yanlışların ve doğruların arasında
Sıkışmış, İnsan soyunda…
“Sıfır” önemli buluşların en başında
“İnsan sayılmayı” başlatandı, Hatırlasana!
Sıfırdan başlamakla övünenler
Sıfırı tüketince dövünenler
Yepyeni, sıfır geldiğimiz dünyadan bir anda,
Gidiyoruz; tükettiklerimiz yanımıza kar kalsa da
Tüm yaşanmış anılarını sıfırla çarptığında
Elde kalan “sıfır”ne kadar hesaplarsan hesapla!

Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Çarpan etkisini hatırla
ama
Hafızayı arada sıfırlamayı da unutma!