Sıfır çarpanı Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Bir ikindi vakti miydi tam hatırlayamadım;
Kalabalıktı çarşı; daha fazlasıydı alışılmışın…
Alışılmış; sanılanın aksine gerçek ilacıymış insanın
Can sıkıntısından mı tek tek insanları saydım
Başaramayınca sıfırdan tekrar başladım
Ne kadar dikkatli adım atıyorlardı inanamadım
Düşersem ihtimalinden yürüyemiyor, Sıfırdan başlamaktan korkuyorlardı, anladığım
Hangisinden bahsediyoruz türlü sıfırın?
Kiminin sıfırı kimine zirve,
Diğeri sıfırın altında hep niyeyse! Çevresi sıfırlananlara ne denebilir ki sıfırı tüketince
Önce bir “geçmiş olsun”u dene “Boşver aldırma!” dersin eğer geçmezse
Bunların hepsi de göreceli neticede Eskilerden Sıfırcı Necla hocayı düşününce
Sıfır sayılabilir bir hiçliktir bence; Eksiden artıya sonsuzluğun tam ortasında;
Eskiden atiye uzanan bir zamanda; Yanlışların ve doğruların arasında Sıkışmış, İnsan soyunda…
“Sıfır” önemli buluşların en başında “İnsan sayılmayı” başlatandı, hatırlasana!
Sıfırdan başlamakla övünenler
Sıfırı tüketince dövünenler
Yepyeni, sıfır geldiğimiz dünyadan bir anda,
Gidiyoruz; tükettiklerimiz yanımıza kar kalsa da
Tüm yaşanmış anılarını “sıfır”layanla çarptığında
Elde kalan “sıfır”ne kadar hesaplarsan hesapla!
Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Çarpan etkisini hatırla ama
Toplama da etkisiz bölmede sonsuz muamma
Sıfır hesabında kafan karışıp ruhun daraldığında
Hafızayı arada sıfırlamayı aman sakın unutma!