Cpt Yılmaz Bektaş Şiirleri - Şair Cpt Yı ...

Devrilince duvar, Ayşe yetim, betondan öksüzmüş Ali
Yedi kat yukardan kader mi çöküp vurmuş garibi
Zangır zangır kara bulutla büyümüş zelzele haberi
Toz içinde canlar, çamurda yalınayak, sokak zifiri
Betona sıkışmış ruhların ağıttan ağıta sığınmış anneleri
Enkaz Milim milim kazılmış, emir bile kesememiş demiri

Yukardan bakınca Yaşlı dünyamıza;
Nerde küçük dağlar
Hani nerde o küçük dağları Yarattığını sananlar...
“Ben”ler duyulmuyor
Hiç bir kibirin... Esamesi okunmuyor
Ne gökdeleni!

Başvekil’i Millet’e bağlayan
Köşedeki kafe.Şehremeni’de;
Eskinin, Nişantaşı!
Bir iki çay. Az şekerli kahve
Yanında pasta, ağzım tatlansın diye.
Kalabalık Cadde Maskeli balo!

—Bayramda Neredesin İstanbul
Neredeyim ben yoksa bu benim İstanbulum mu?
İnanmadığıma gözlerimi hiç inandıramadım
Uzaktan bakınca neden çok yabancıladım
Bu yabancılık duygusunu da kaldıramadım

Eskiden Bayramlar vardı
Tüm Milletçe bilinen
Bayram Namazıydı hepten gidilen
Senede iki de olsa tüm konu komşu görülen
Ramazan ,ağızları tatlandıran,
Kurban , ruhları kanatlandıran,

İlk anda hatırıma gelmedi
Neden bilemedim birden
Hangi -miş` li geçmiş zamandan-
Bir bayramdı ki o şimdi özlenen
Bir çocuğun aklından daha fazla

Bu bir Bayram sabahı mı? Sokaklar bom boş!
İki adam yan yana yürüyorlar ağır adımlarla
Birisi çok yaşlı, iki büklüm zor bela ayakta
Diğeri genç deli dolu, elleri kolları gibi aklı da
Bir kolunda yaşlı adam diğerinde tabure: Tahta!
Gözlerimle takip ediyorum merakım tavanda

(Günün, Dünün ve Güzün İçine İşlemiş Hüzün)
Ben yazılıyorum benim şiirimde
Altından bir kalem beyaz mürekkeple
Boş bir kâğıt, sudan da ince
Uçuşuyor her harf kendi yerine
Kelimeler buluşuyor kendiyle daha derinde

Cevap bakalım hangimizde
Bir yol bu eskimden tenime bağlanan
Ortadan daha ortaya
Şiir geliyor zaten O bilmece
Kimim sonucunun köklerinde
Uzaklarda uyanıyorum bu şiirde

Boğaz’ın bu yakasında,
Misafir olmanın hafifliğiyle
Kahvemi yudumlarken.
Fallar bakılıp,