Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Cüz-i iradenle, yap yapacağını,
Kamil olanlardan, kap kapacağını,
İhlasla niyetini halis tutmazsan,
Bilmelisin hak yoldan sapacağını.

Kölelik kalkmadı devam ediyor,
Çağdaş kölelikler ayak sürüyor,
Rıza göstermeyen ekmek bulmuyor,
Bilmem ki ne zaman biter kölelik,

Şair yürek insanı,
Bilir yüce divanı,,
Şair yürekten gayrı,
Bilmez başka lisanı.

Yüreğimi bilen var mı, yakmaktadır acılar,
Bütün dertler üzerimde, her yerimde sancı var,
Canım diye can verdiğim, sanki bir yabancı yar,

Yaşamadan bilemezdim, böyle yanacağımı,
Yürek yanınca öğrendim, her an anacağımı,

Ne kimseye yağ yakarım,
Ne doğru yoldan saparım,
Kısıtlı da hiç değilim,
Yalnızca Hakkı yazarım,

Oldum ben deli divane,
Küle döndüm yane yane,
Bir tek sensin bana çare,

Ben kulum sensin efendi,
Aşkınla tüm acım dindi.

Karadır şu bahtım,kömür karası
Kor gibi içimde sevda yarası
Allah için söyle yok mu çaresi
Çarem sensin benim ben kime gidem

Sevda dedikleri böylemi ola

Sakın kimse demesin ben müttaki insanım,
Buna onay verecek, yalnız Hazreti Allah,
Gaybı Allah biliyor, diyemem benim zannım,
Müttaki olacaksan, hiç kimseden alma ah.

Ben ne seni unuturum, ne de geçen o günleri,
Ne göz yaşı kuruturum, ne de yanan yürekleri,
Ben ruhumu arıtırım, kirletemem sevgileri,

Ne olur bana acıma, seviyorsan açık söyle,
Eğer beni sevmiyorsan, benim için hiç üzülme,

Ben koşuyorum,
Sen koşuyorsun,
O koşuyor,
Bakıyorum ki,
Herkes koşuyor,
Sabah koşuyor,