Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Deveye niye boynun eğri diyorlar,
Bir de deveye iftira ediyorlar,
Deve güya diyesiymiş,
Benim nerem doğrudur,
Bunu diyenler Allahtan korkmuyorlar,
Deve ile kim konuştu,

Devlet ve millet ikilemi yaşanmamalı,
Devlet var olsun diye, millet harcanmamalı,
Milletin yaşam şekli devlete yansımalı,
Millet kendi devletinde, kendini bulmalı,

Dıbêm dıbêm dıbêm tera,
Tu güh nadi ked jı mera,
Ez hewalı bındestamı,
Tera bume siyı dara,

Derbeder olsam bile,
Senden asla vazgeçmem,
Düşmüş olsam da bile,
Gayrısını yar seçmem.

Sana dönüktür yönüm,

Ne kadar çok olursa olsun derdim,
Her nefes alışıma şükür derdim,
Toprağın bağrına bir tohum verdim,
Ben topraktan binlercesini derdim.

İster Kürt, ister Türk, ister Arap, isterse çengi,
Her ne olursa olsun insanın dili ve rengi,
Bilinmelidir insanın yine insandır dengi,
Herkesin mutlaka mezarda olacak sengi.(Taş-Mezar Taşı)

Tekamülün merdiveni ahlaktır,
Merdivene çıkmam diyen ahmaktır,
Medeniyet tekamülle gelişir,
Aksi deniyete kapı açmaktır.

Denize daldırsanız,
Nehirde yıkasanız,
Yağmurlar yağdırsanız,
Sönmez benim ateşim,

Hasretin benzin gibi, yangını artırmakta,

Derdime aşinayım,
Yok derdimle sorunum,
Derdim bana dedi ki,
Ben senin kusurunum.

Derdim var diyerek, çıkma karşıma,
Kolay gelmedim ki, ben bu yaşıma,
Neler geldi bilsen, neler başıma,

Çaresiz düşmüşüm, ben bir zalime,
Belki şükür dersin, kendi haline,