Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Güz her zaman hüzün ve gözyaşıdır
Tohumun toprağa atlışıdır
Yaprağın dalından dökülüşüdür
Gök gürlemesinin yükselişidir

Güzün duygularım sel olur gider

Mevsimler güze döndü,
BAHAR ARTIK UĞRAMIYOR,
YÜREĞİMDE HARIM SÖNDÜ,
YAĞMURLAR BİLE YAĞMIYOR.

BUNDAN GAYRI KIŞ GÖRÜNÜR,

Akşam kızıllığında oturdum bir tepede
Öyle dalıp gitmişim aklım bilmem nerede
Kızıllıkla gurbetlik birleşti bedenimde
Yavaşça yaşlar aktı buğulanan gözlerde

Siluetler dolaştı gözlerimin önünde

Sılaya hasretlik acımdır benim

Ana baba kardaş bacımdır benim

Sılanın toprağı tacımdır benim

Güneş bile hiç gülmüyor,
Bulutlara saklanmakta,
Çığ altından kalkmak zordur,
Dışım buz, içim yanmakta,
Tebessüme de razıyım,
Gülüşün gülleri açar,

Söylenecek çok söz var, bilki seni unuttum,
Sensiz yeni bir dünya, yeni bir yol tuturdum,
Yolcu yoluna gerek, hadi sen git yoluna,
Her şeyi biliyorum, deme ona yutturdum,

GÜLE GÜLE

Daha dün bekliyorduk, geldi gelecek diye,
Rahmeti bereketi, affı etti hediye,
Artık yolculuyoruz, değerli misafiri,
Yolcu yoluna gerek, bana sormayın niye.

Güller de dudaklar gibi, birer birer büzüldüler,
Bülbüller ve sevgililer, her beraber üzüldüler,
Hırçınlaştı tüm martılar, yükseklere süzüldüler,
Derman mı hani nerede, göz önünden çekildiler.

Her mevsimin Rabbi Allah, güzellikleri gizlemiş,
İşlemeyin dedi günah,bire bir bizi izlemiş,
Zerreler tesbih ederler, mana maddeden güzelmiş,
Xelekessemavati vel ardi fi sitteti eyyamin sümmesteva alel arş.

Öyle güzel ki sevmek, tadı damakta kalır,
Uçurur gökyüzüne, ruhu bedenden alır,
Bir de sevilmek var ya, sevdiğince sevilmek,
Ayaklar yeri deler, başın göğe uzanır.