Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İçim yanıyor, kavruluyorum,
Vurgun yemişim, savruluyorum,
Kendimden bile, ayrılıyorum,

Boynum büküldü, ağlayanım yok,
Gözlerim yaşlı, yüreğim buruk,

YAŞIM
Vay benim belalı başım,
Vay benim zehirli aşım,
Sensizlik hüzün sarmalı,
Akmaz mı gözdeki yaşım.

Yeni baştan hayata, merhaba diyeceğim,
Düşmanım dahi olsa, yeniden seveceğim,
Günahlardan arınıp, tövbeler edeceğim,

Şu gök kubbe altında, hoş sada yankılansın,
Her kim anarsa beni, özlem duyarak ansın.

Yaramın tabibi sen, senden uzak kalamam,
Yarama bir el sürsen, başka derman aramam,
Senden gayrı uzakta, bağlasalar duramam.
Dostuma dost demişim, düşmanım yoktur benim,
Dostuma feda olsun, taşıdığım bedenim.

Ben, mabud makamına çıkarılırsa,
O'na ben denmez, ben olmaktan çıkılır,
Bu zaviyeden, her şeye bakılırsa,
O'nda bulunan tüm dengeler yıkılır.

Işıklar birer birer söndüler,
Kuşlar bile yuvalara döndüler,
Ay dünyaya bugün küsmüş dediler,

Kapkara gökyüzü, yıldızlar firar,
Bir gün daha gitti biz ettik zarar.

Yirmi birinci yüz yılın, ilk birinci çeyreğinde,
BOP isimli projede, batılı güçler devrede,
Görünürde diktatörlük hedef tahtasında gibi,
Pazılın tüm parçaları, batılıların elinde.

Yeşil gözlerine daldım, inan yüzme bilmiyorum,
Dalgaların üzerinde, bir tek seni görüyorum,
Uzattım sana elimi, tut elimden götür beni,
İstersen Fizana götür, asla gelmem demiyorum.

YETER
Sensizlik zor be sevgilim,Ben nasıl dayanacağım,
Bu böyle giderse gülüm,Volkan gibi, yanacağım.

Sen mi yanmamı istedin yoksa kaderim mi,
Yetmez mi söyle yandığım, yanarak eriyeyim mi.

Bu utanç yetmelidir, yetmeli bu millete,
Küçücük azınlıklar, devleti sömürmekte,
Büyük çoğunluklar da, mahkumdur sefalete,

Uyanmazsa bu millet, böyle devam edecek,
Kene gibi soysuzlar, kanımızı emecek,