Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Yalana baş vurdun mu, yalan yalanı çeker,
Yalancılar toplumda nifak tohumu eker,
Kendi söylediğine kendisi de inanır,
Zehiri allar pullar, üstüne yazar şeker.

Varlık ile yok olalım,
Birlik ile çok olalım,
Manayla dolup taşalım,
Gönül ile tok olalım.

Dallarım kırık bugün, yapraklarım dökülmüş,
Sanırsın ciğerlerim parça parça sökülmüş,
Kimim kimsem yok diye, başım öne bükülmüş,

Dönüp baktım toprağa, bana hadi gel dedi,
Toprakta bedenimi, börtü böcekler yedi.

Bedenim elbet toprak olacak
Bu hayatın sonu değildir
Dünyanın olanlar burda kalacak
Ruhundan üflemiş Rabbim bellidir

Adem Pegamber halk oldu topraktan

Hadi çıkın güneşe,
Güneş ile güreşe,
Hemen pes edersiniz,
Tükenir yüzde neşe.

Ne senin var üstün yanın,
Ne benim var üstün yanım,
Tekebbür yoktur İslamda,
Müminler artık uyanın.

Ben kendimden habersiz, hep seni yaşıyorum,
Tahammülsüz sabırsız, bendimden taşıyorum,
Vuslatım çıkmazlarda, peşinden koşuyorum,
Küle döndüğüm halde, ölmedim şaşıyorum.

Yazımı yazan Haktan, tek seni dilenirim,

Yüreği yanmayanlar, ağlamaz rol yaparlar,
Onlar Allah'a değil, ben putuna taparlar.
Hakikati görünce, çark ederek saparlar,
İblisten utanmadan, telifsiz rol kaparlar.

Kendini ölmez sanan, utanmaza şaşarım,
Yaşadığı her güne, der ki benim başarım,
Sonsuzluk aleminin fani yolcularıyız,
O küçücük aklına, sığmaz ki bu tasarım,

Alçaklık ve yükseklik, yaptığınla ölçülür,
Ne para ne de ünvan, seviye belirlemez,
Tavına ulaşınca, hedeflerin çözülür,
Allahtan gayrı kimse, niyetleri bilemez.