Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Deme kimsem yok,
Seslensem yok yok,
Yokun peşinde,
Arasam yok yok.

Her günüm elem,

Sevgiye susamış, bir gül gibiyim,
Ötmeyi unutmuş, bülbül gibiyim,
Sanma yaşıyorum, bir kül gibiyim,
Artık dokunuyor hasretlik bana,

Koklamak isterim, gülüm yok benim,

Senin gibi bir gençtim,
Dünya döndü durmadan,
Kendime roller biçtim,
Aczime aldırmadan.

Merkeze oturmuşum,

Baran bari gişti şıl bu (Yağmur yağdı her yer ıslandı)
Ev kı çuyı mekefi du (Gidenin peşine düşme)
Vakta ez çum lı gurbetı (Ben gurbete çıktığımda)
Akıl nema serımın çu (Akıl başımdan gitti)

Lı dengımı bunı bezar (Sesimden rahatsız oldular)

Zamanın ölümü kıyamet,
Secde rukü ve kıyam et,
An bile ondan korkmakta,
Ne muhteşem bir azamet.

Nuh aleyhisselamın oğlu Yafes’den gelen
Peygamber veya nebi diye dillendirilen

Bazı kaynaklar onu İskender diye sandı
Nuşirevan-ı Adil diye bazısı andı

Zalimler suçlu insanlar,
Her kim olursa olsunlar,
Nefsini tanrı edinir,
Zulmü ayakta tutanlar.

Onlar insanlık düşmanı,

Bu toprağın zerresinin, karşılığı bulunmaz,
Onun için ölmedikçe ona sahip olunmaz,
İşgal altındaysa vatan, cuma bile kılınmaz,
Geliniz hep beraberce, hakkı üstün kılalım,
Her kim hakkı gasp etmişse, ondan zorla alalım

Hakarete baş vuran, aczini ilan eder,
Fikrinden bihaberler, saldırı yapmak ister,
Cehaletin adı bu, beterden daha beter,
Yapılan hakaretler, sahiplerine döner.........İNSANİ

Açtım ellerimi sana yalvardım
Ne olur kulunu af et Allahım
Senin sevgindir benim maksadım
Sevgine muhtacım güzel Allahım

Senin sevgin bana her şeyden yüce