Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Varlık ile yok olalım,
Birlik ile çok olalım,
Manayla dolup taşalım,
Gönül ile tok olalım.

Bedenim elbet toprak olacak
Bu hayatın sonu değildir
Dünyanın olanlar burda kalacak
Ruhundan üflemiş Rabbim bellidir

Adem Pegamber halk oldu topraktan

Hadi çıkın güneşe,
Güneş ile güreşe,
Hemen pes edersiniz,
Tükenir yüzde neşe.

Ne senin var üstün yanın,
Ne benim var üstün yanım,
Tekebbür yoktur İslamda,
Müminler artık uyanın.

Tefekkür hakikate erme yolu,
Tefekkür tanımaktır sağı solu,
Düşünmek insanın, varlık nedeni,
Tefekkürden uzak olur defolu.

İlkbaharı yaşamayan, nasıl yaşar sonbaharı,
Gözüm yeşili görmüyor, her şey bana olmuş sarı,
Bembeyaz karlar sararmış, özlemişim toprakları,
Kışlarım yıl boyu sürer, sanki kutuplar diyarı,

İsyan etsem de bilirim, dünya tersine dönmüyor,

Güvercinler evimizin birer ferdi gibiydiler,
Birileri düşman diye güvercinleri gördüler.
Şimdi onlar tedirginler, uçmaktan da korkuyorlar,
Özelllikle beyaz renkli güvercinleri vurdular.

Toplumsal yaşayışın, empatidir perçini,
Aksi tedirgin olur, barışın güvercini.

Ben kendimden habersiz, hep seni yaşıyorum,
Tahammülsüz sabırsız, bendimden taşıyorum,
Vuslatım çıkmazlarda, peşinden koşuyorum,
Küle döndüğüm halde, ölmedim şaşıyorum.

Yazımı yazan Haktan, tek seni dilenirim,

Yüreği yanmayanlar, ağlamaz rol yaparlar,
Onlar Allah'a değil, ben putuna taparlar.
Hakikati görünce, çark ederek saparlar,
İblisten utanmadan, telifsiz rol kaparlar.