Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bê aw ma axa kelışi,.......Susuz kaldı toprak yarıldı,
Çawı me riya barane,.....Gözümüz yağmur yolunda,
Ezman lı ser me werışi,..Gök üstümüze kustu,
Bejıti hışa drane.............Susuzluk diş ağrısı gibidir.

Taasub ümmeti kemiren virüs,
Mümin mümine nasıl olur küs,
İslam kimliklerde, olamaz bir süs,
Yaşarsan senindir, sende ondansın.

Tanrı tanımaz olana, derim ki göster rüyanı,
Gücüne güvenin tamsa, durdur şu geçen zamanı,
Aciz olduğunu fark et, bak gelenler gitmekteler,
Terk etmen an meselesi, benim dediğin dünyanı,

Ben kendimden habersiz, hep seni yaşıyorum,
Tahammülsüz sabırsız, bendimden taşıyorum,
Vuslatım çıkmazlarda, peşinden koşuyorum,
Küle döndüğüm halde, ölmedim şaşıyorum.

Yazımı yazan Haktan, tek seni dilenirim,

Yüreği yanmayanlar, ağlamaz rol yaparlar,
Onlar Allah'a değil, ben putuna taparlar.
Hakikati görünce, çark ederek saparlar,
İblisten utanmadan, telifsiz rol kaparlar.

Alçaklık ve yükseklik, yaptığınla ölçülür,
Ne para ne de ünvan, seviye belirlemez,
Tavına ulaşınca, hedeflerin çözülür,
Allahtan gayrı kimse, niyetleri bilemez.

Kendini ölmez sanan, utanmaza şaşarım,
Yaşadığı her güne, der ki benim başarım,
Sonsuzluk aleminin fani yolcularıyız,
O küçücük aklına, sığmaz ki bu tasarım,

İlkbaharı yaşamayan, nasıl yaşar sonbaharı,
Gözüm yeşili görmüyor, her şey bana olmuş sarı,
Bembeyaz karlar sararmış, özlemişim toprakları,
Kışlarım yıl boyu sürer, sanki kutuplar diyarı,

İsyan etsem de bilirim, dünya tersine dönmüyor,

Güvercinler evimizin birer ferdi gibiydiler,
Birileri düşman diye güvercinleri gördüler.
Şimdi onlar tedirginler, uçmaktan da korkuyorlar,
Özelllikle beyaz renkli güvercinleri vurdular.

Toplumsal yaşayışın, empatidir perçini,
Aksi tedirgin olur, barışın güvercini.