Gözlerin bir yudum, içtim delice,
Dünya döndü, aklım sende kaldı.
Adım atamadım sensiz gecede,
Kalbim tutuştu, tenimde yangın vardı.
Bir bakış, bir söz… yetti harama,
Bir rüzgâr geçer saçlarından,
ben o rüzgârda kaybolurum.
Bir bakışın yeter,
bütün yollar sana çıkar.
Adını sessizce söylerim gecelere,
Aşk, nedir ki aslında —
Bir varoluş yankısı mı, yoksa yokluğun sesi mi?
Bir insan, bir insanda kendini ararken
Tanrı’nın unuttuğu bir parçasını mı bulur?
Senin adın, düşüncenin sınırında bir ışık,
Evet ne imiş
Aşk uzun bir hece imiş
Yani kısa kısa
Yol almakta yarar var
Kalbin yanı sıra cancağızım
Bir bakışın, varlığın kendisiydi bana,
Sanki dünya o an sustu,
Ve zaman, sadece bizim nefesimizde aktı.
Aşk, bir sahip olma arzusu değil,
Bir çözülüştür;
Konuşmaz oldum adını andıkça,
Dilim düğümlü, kalbim yangınca.
Bir bakışta yandım, sustum her gece,
Bu aşk lâl oldu, yüreğimde sancı.
Gözlerimde tutuk bir özlem izi,
Bir ses var içimde, adını söyler,
Her gece rüyamdan sana yol gider.
Bir damla ışık düşer gönlüme,
Sensizliğin karanlığı deler geçer.
Gözlerin bir deniz — dalga, serinlik,
Bir bakışla başladı o sessiz hâl,
Kalbim bir çiçekti, sensiz pervâl.
Gözlerinde kayboldu tüm hayâl,
Bir ânla değişti ömrüm, her hâl.
Rüzgâr bile sen diye eser şimdi,
Bir kalbin sesiyle başlar her varlık,
bir bakışla anlam bulur evren.
Sen bana değil,
ben sende kendime baktım aslında.
Aşk, iki bedende yankılanan bir bilinçtir;
Belki de deliyim evet
Sen şirince uyurken
Kirpiklerini sayacak kadar
Hiç akıllı olmadım zaten
Güzelim kirpiklerinin sayısı
Hep benden eksik çıkar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!